Geen categorie

Dit is mijn honderdste blog en dat is een echte mijlpaal. De eerste verscheen op 30 mei 2017 en ging over een fietsbel. Daarna volgden meer fietsonderwerpen, steeds met een foto erbij. Later verbreedden de thema’s zich. Soms afstandelijk, maar steeds vaker persoonlijk. Zoals de huisarts die via de lokale politiek de gezondheid van de bevolking wilde beïnvloeden. Of de ode aan mijn vader, die ruim vier jaar geleden overleed. Dramatiek relativeer ik vaak met een kwinkslag, al heb ik geleerd dat langer stilstaan soms beter werkt.

Na een paar jaar kreeg ik het boek 1000 Pinguïns onder ogen, gemaakt door grafisch kunstenaar Wasco. De subtitel luidt ‘Pinguïns zijn Cool’ en dat onderschrijf ik van harte. Sindsdien voeg ik bij elke blog een pinguïn toe. Met de voorraad pinguïns kan ik nog tachtig jaar vooruit.

Of ik dat ga doen? Geen idee. Vooraf voel ik vaak lichte paniek als ik nog geen onderwerp heb. Dan ga ik achter mijn laptop zitten, kijk naar buiten, neem een slok koffie en sluit ik mij helemaal af. Van Kees van Kooten heb ik geleerd om te “blijven zitten tot het er staat”. Als het goed gaat heb ik anderhalf uur later de blog klaar en laat ik ‘m nog even rusten voordat ik ‘m post.

Dat is ruim acht jaar goed gegaan op één keer na. De redenen zijn te triviaal om te benoemen en er was één oplettende lezer die vroeg waar de blog bleef. Dat wil niet zeggen dat de andere lezers niks hebben opgemerkt, maar ook als dat wel zo zou zijn is dat niet erg. Tenslotte schrijf ik ze omdat ik het leuk vind om mijn gedachten te ordenen en standpunten te verkennen. Dat zijn genoeg redenen om door te gaan.

Alvorens dat te doen attendeer ik jullie graag op mijn boek dat binnenkort verschijnt: Dwars door de Donaudelta. Een fietstocht langs de Donau van Boedapest tot de Zwarte Zee. De live boekpresentatie is op zaterdag 8 november om 15.00 uur in het dorpshuis van Gerkesklooster. Dus lezers, voel je welkom en laat een daverend applaus horen, want ook al doe ik dit “voor mezelf”, het is fijn dat jullie er zijn! Hierbij mijn applaus alvast retour.

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is alweer mijn 100^e blog. Een echte mijlpaal. Over een maand verschijnt de 101^e. Aanmelden kan nog steeds. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/

‘O jee, daar komt juffrouw Praatgraag aan’.

Ik zit samen met mijn moeder op een bankje bij haar verzorgingshuis, na een tocht op de duofiets. De polderzon zakt maar is nog warm genoeg om in T shirt buiten te zitten. Links zie ik een enigszins krom lopende vrouw aankomen in korte pasjes, blik omlaag.

‘Ja hoor, het is haar’, zegt mijn moeder, ‘nou gaan we het beleven’.  

Mijn moeder woont hier al enkele jaren en voelt zich thuis. De verzorgenden zijn aardig en laten haar zoveel mogelijk zelf de regie houden.

‘Je kunt niks meer zelf bepalen’ verzucht ze regelmatig. Vooral het eten stoort haar. ‘Ik wil niet om twaalf uur warm eten, dan heb ik net de koffie op. Dus warm ik het later maar op in de magnetron’.

De vrouw staat naast ons.

‘Heb jij Herman gezien?’ vraagt ze bits, ‘we zouden hier afspreken en hij is er niet!’.

‘Nee’, zegt mijn moeder, ‘we hebben hem niet gezien, misschien is hij binnen?’

‘Binnen? We hadden hiér afgesproken! Hij gaat toch niet zomaar naar binnen.’ Ze moppert nog wat en gaat naar binnen.

‘Beetje sneu’ zegt mijn moeder, ‘ze is altijd haar man kwijt en is ook vaak op zoek naar haar huis. In het begin probeerde ik haar nog wat te helpen, maar dat werkt niet’.

‘Niet?’

‘Nee. Hoe meer begrip ik toonde, hoe langer ze bleef. Soms kwam ze zomaar mijn kamer binnen en begon hele verhalen. Uiteindelijk ben ik kort van stof geweest, en sindsdien laat ze me met rust.’

‘Slim geregeld.’

‘Ik heb haar ook wel eens naar de verpleging gebracht. Dan kon zij haar verhaal doen en ging ik er snel vandoor.’

We drinken onze thee in de laatste zon. Terug op haar kamer hangt mijn moeder haar jas op de kapstok en neemt plaats bij het raam met de krant, enkele boeken en de telefoon onder handbereik.

‘Wil je nog wat drinken? Of een appel voor onderweg?’

’Nee mam, het is prima zo’. Ik geef haar een afscheidszoen en krijg er twee terug.

‘Nou jongen, leuk dat je er was. En goede reis naar huis’.

‘Doe jij de groeten aan juffrouw Praatgraag?’ zeg ik bij de deur.

‘Dat zal ik doen’, zegt ze opgewekt, ‘en de groeten alvast terug.’

Als ik even later met de auto langsrij, staat ze op haar balkon te zwaaien. En ik zwaai terug.

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is mijn 99^e blog. Over een maand verschijnt alweer de 100^e. Wat vliegt de tijd. Aanmelden kan nog steeds. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/

We stapten op de fiets voor een tocht van Noord- naar Midden-Limburg, op zoek naar een oud huisgenoot die we ruim 35 jaar geleden voor het laatst hadden gezien. In onze Maastrichtse studententijd deelden we lief en leed onder één dak, maar na onze verhuizing was het contact abrupt gestopt. Geen telefoontje, geen mail — niets. We vroegen ons af hoe het met hem was gegaan.

Op internet was hij onvindbaar, geen sociale media, geen spoor. Maar door een toevallige foto, waarop hij met enkele anderen voor een groot huis stond, was er een aanknopingspunt. Door speurwerk van mijn fietsmaat hadden we een adres. En dus fietsten we, met gezonde spanning, de Peel door. Beken, bossen, verstilde dorpen. Wat zouden we aantreffen?

Eenmaal aangekomen stonden we bij een groot vrijstaand oud gebouw met een bankje ervoor en enkele potplanten. Een auto stond er slordig geparkeerd, ramen open. Het interieur kwam ons vaag bekend voor — het zou zomaar zijn auto kunnen zijn. We belden aan. Stilte. Nog eens. Geen reactie. We liepen een rondje om het huis, keken naar binnen, maar alles bleef bewegingloos. We gingen op het bankje zitten. Wat nu? Was hij thuis? Even weg? Woonde hij hier wel?

Toen zagen we een overbuurman. We spraken hem aan en legden uit wie we waren. ‘Je moet lang en hard bellen,’ zei hij. ‘Hij moet thuis zijn, kijk maar, daar staat de auto’.

We belden opnieuw — lang en hard — en ja, eindelijk, na een paar minuten, bewoog de deurklink. De deur ging op een kier. Een slaperig hoofd verscheen. Het was onmiskenbaar hem.

‘Is er iets?’ vroeg hij met een frons. Geen herkenning.

‘Wij zijn het’ en we noemden onze namen.

Hij keek. Lang. Toen drong het door. Zijn ogen vernauwden zich, de deur ging verder open.

‘Wat ben jij kaal geworden’, zei hij met een grijns. Ja, dit was ‘m. Geen twijfel.

‘Tja’ zei ik, ‘ik ga m’n vader achterna’.

We mochten binnen komen. Hij was in slaap gevallen bij de Tour.

‘Koffie?’

Het gesprek wilde niet goed op gang komen. We spraken over vroeger, maar het bleek lastig om al die jaren te overbruggen. Het was alsof we elk moment terug konden vallen in stiltes. Na een half uur zei hij: ‘het gaat zo regenen, jullie moeten weer gaan fietsen’. We glimlachten het weg, maar bij een tweede hint wisten we dat het tijd was. We gaven hem een hand.

‘Het ga je goed’.

Ons doel was bereikt. Maar of we er hem een plezier mee deden? We reden weg zonder het echt te weten.

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is mijn 98^e blog. Over een maand verschijnt de 99^e. Omdat het kan. Ook aanmelden kan. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/

Onlangs heb ik ontdekt dat ik zelf vogelhuisjes kan maken. Je pakt wat hout, je zet het in elkaar en je hangt het op. Dacht ik. Maar dat bleek een misvatting want ook over een vogelhuisje moet vooraf goed worden nagedacht. Op de eerste plaats de afmetingen: hoe groot moet een vogelhuisje zijn, wat vinden vogels prettig? Vervolgens het dakje: is dat één plankje dat schuin naar beneden loopt of een puntdakje? Waar komt het deurtje om het vogelhuisje open te kunnen maken en te verschonen? En hoe maak je dat deurtje open? Allemaal vragen waar ik een antwoord op moest bedenken. Later kwam ook de vraag hoe groot het gaatje moet zijn waar de vogel doorheen moet. En of het dakje gelakt moet worden als bescherming tegen de inwerking van de regen.

Enfin, vol goede moed ging ik aan de slag en voelde mij een kleine Bob de Bouwer. Zagen, schuren, boren, schroeven, al het gereedschap kwam voorbij. Muziekje erbij en na een goede kop koffie had ik even het gevoel hier mijn beroep van te maken. Zou er veel vraag zijn naar vogelhuisjes?

Het echte handwerk heb ik van huis uit nooit meegekregen. Mijn vader had wel een hamer, maar ik heb hem nooit betrapt op het gebruik ervan. Ook bij verhuizingen zorgde hij altijd voor de koffie. Niet onbelangrijk, maar geen stimulans voor de doe-het-zelver. Toen hij mij een keer met een boor zag lopen, zei hij bemoedigend: ‘Nou zul je een aap zien vlooien’. Ik boorde het gat, stopte er een plug in en draaide de schroef aan. ‘Zo, zo, waar heb je dat geleerd?’ vroeg hij verbaasd.

Toen het vogelhuisje klaar was leek het ook echt op een vogelhuisje. Vervuld van trots keek ik ernaar. Ik zag wel enkele verbeterpuntjes voor een volgend huisje, maar als vogel ga je toch niet zitten zeuren over een kiertje hier of daar. Als ze zelf nestjes maken is het a. veel meer werk en b. zit er vaak niet eens dakje op. Maar één vraag had ik nog vergeten te beantwoorden: hoe hang je een vogelhuisje op? Toen ook dat was opgelost bleek dat het broedseizoen allang begonnen was en dat de vogels waarschijnlijk tot volgend jaar gaan wachten voor ze gebruik gaan maken van mijn huisje. Geen probleem, ook zonder vogels is het een sieraad aan de boom.

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is mijn 97^e blog. Over een maand verschijnt de 98^e. Omdat het kan. Ook aanmelden kan. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/

Volgende week neem ik de nachttrein naar Zurich om vandaar de Furkapas te beklimmen. Ik schat zo’n twee dagen fietsen tot ik op de top van de berg ben en de bron van de Rhône ga bewonderen. Eenmaal boven hoef ik mij alleen maar naar beneden te laten rollen tot ik via Geneve, Lyon en Marseille aankom bij de Middellandse zee. Eigenlijk is het een makkie en toch heb ik er ruim twee weken voor uitgetrokken.

Eenmaal daar heb ik een vliegtuig terug geboekt waarbij ook de fiets mee mag. Ik heb diverse alternatieven geprobeerd: mij laten ophalen met de auto, een fiets mee in de TGV, de fiets apart laten transporteren en zelf in de trein, maar allemaal stuitten ze op vele bezwaren, gedoe en/of kosten. Dus vlieg ik met onze nationale trots terug naar Amsterdam.

Ik heb een tentje bij me waar ik alleen maar horizontaal ik kan. Lichtgewicht, dat wel, maar comfortabel ho maar. Ik heb een fiets waar veel bagage aan hangt: twee tassen voor, twee achter, de slaapspullen er bovenop zodat ik met een flinke bobbel de berg op moet. Inmiddels heb ik een lijstje van spullen die ik niet wil vergeten en wat daar steevast bij zit is een elektrisch waterkokertje, voornamelijk om koffie te zetten.

Inmiddels heb ik bij een Chinese webwinkel een opvouwbare koffiefilter gescoord van rubber. Flauwekul natuurlijk, maar het is een begin van mijn weg naar verlichting. Ik heb eens een medefietser ontmoet die zo’n beetje alles in twee fietstassen had weten te krijgen, zelfs zijn slaapspullen. Ik heb daar met bewondering naar gekeken, maar geloof niet dat ik dat stadium ooit ga bereiken. En hoe duurzaam is het eigenlijk om allemaal light spullen aan te schaffen en je zwaardere spullen op zolder te laten liggen?

Maar de eerste stap is gezet en ik vermoed dat mijn campinggenoten vol bewondering gaan kijken naar mijn opvouwbare koffiefilter. Dan horen ze mij de tent uitkruipen en naar het toilet lopen, even later kom ik daar met kokend water vandaan. Ondertussen heb ik mij ook nog geschoren. Ik klap mijn rubberen filtertje uit, doe daar, net als thuis, een zakje in en giet het hete water over de gemalen koffiebonen. De geuren verspreiden zich als een rookbom over de camping en dan gebeurt het: tenten ritsen open, slaperige hoofden kijken naar links en rechts en als ze mij ontdekt hebben kruipen ze eruit, komen in een kring om mij heen zitten en kijken vol bewondering hoe ik dit eindproduct heb weten te fabriceren. Er volgt een interessante uitwisseling over duurzaam reizen want daar zijn we allemaal van en er vraagt zelfs iemand of ik een workshop wil geven. Weer helemaal opgeladen vervolg ik mijn tocht naar het zuiden. En over een paar jaar fiets ik met een klein rugzakje naar de andere kant van de wereld. Maar eerst….eerst die verdomde Furkapas op.

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is mijn 96^e blog. Over een maand verschijnt de 97^e. Omdat het kan. Ook aanmelden kan. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/

Monopoly: een spel dat begint met gezelligheid en eindigt met financiële vernedering. Gisteren speelde ik het weer eens met een neefje van 10 die bij ons logeert en er zich op had verheugd.

Bij Monopoly wemelt het van de zelfbedachte regels. Als je langs Start komt krijg je altijd € 200,- en hij betwistte onze regel dat je het dubbele krijgt als je óp Start komt. Zal dan wel door ons bedacht zijn. Nou prima, dan doen we dat niet. Wat hij wel weer leuk vond, maar zelf niet deed, was dat je belastinggeld in de pot legde en mocht meenemen als je op ‘Vrij parkeren’ kwam. De ‘echte’ regels opzoeken vond hij niet nodig dus dit spraken we gewoon zo af.

Hij wilde graag de bank zijn en had ook de regie over het verdelen van de straten. De huizen waren keurig in een rijtje neergezet en ook die waren onder zijn hoede. Ik liet het mij lekker aanleunen.

Tot er een moment kwam dat ik even een kopje thee wilde inschenken en tegelijkertijd iets moest betalen. Dat laatste zou hij dan wel doen en hij liep al naar de andere kant van de tafel, maar dat ging mij te ver. ‘Ho, ho’, zei ik, ‘niet aan mijn geld komen, ik ben de enige die dat mag’. Niet dat ik hem wantrouwde, hij speelde zo eerlijk als goud, maar er zijn regels die ik liever niet op de helling zet en één daarvan is: je lost je eigen problemen op. In die zin is Monopoly een uitgesproken kapitalistisch spelletje dat vaak bijzondere – en soms genadeloze – kanten van de mens blootlegt. Toen ik na enige tijd in een nogal penibele situatie terecht kwam en iets aan hem moest betalen wat ik absoluut niet had, vroeg ik hem uitstel van betaling. De regel is dat je eerst je huizen verkoopt, een hypotheek op je straten neemt, maar dat is meestal het begin van het einde en bovendien lastig uit te leggen.

Hij ging akkoord en ik hoefde hem pas over drie beurten te betalen. Daar probeerde ik nog vijf van te maken, maar nee, drie was drie en daarna zouden we wel weer zien. Aan onderhandelingsvaardigheden geen gebrek.

Toen de kansen enkele beurten later waren gekanteld en hij in een lastig parket kwam, stelde hij voor beide straten van Amsterdam, mét huizen, aan mij te geven zodat zijn schuld in één keer ingelost was. Ik vond het een creatieve oplossing en alleen al daarom ging ik ermee akkoord. Toen hij even later wéér een groot bedrag aan mij moest betalen zag ik zijn mondhoeken naar beneden gaan en was de stemming omgeslagen. Dit vond hij echt niet meer leuk. Natuurlijk gaf ik hem uitstel van betaling, zo ben ik dan ook wel weer, en normaliseerde de situatie al gauw. Deze coulance over en weer resulteerde er in dat het spelletje nog niet was afgerond toen het bedtijd was dus we schoven de hele handel onder kast. Ik vermoed dat ik weinig kans maak op de overwinning want inmiddels heeft hij veel meer steden dan ik en ook hotels in Groningen. Bovendien heeft hij geld en ik niet. Wie weet kan ik mijn ondergang nog enigszins rekken want waarschijnlijk win ik niet, misschien verlies ik ook — maar zolang we blijven schuiven met kaartjes en knikkeren met regels, blijft het spel de moeite waard.

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is mijn 95^e blog. Over een maand verschijnt de 96^e. Omdat het kan. Ook aanmelden kan. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/

Gisteren toog ik opgewekt naar Rotterdam om een praatje te houden over mijn fietstocht langs de Donau bij de Europafietsers. Dat is een landelijke stichting van vrijwilligers die fietstochten door Europa stimuleert door elkaar te inspireren met mooie tochten, handige tips en zinvolle gadgets. Er werden zo’n 25 mensen verwacht en ze kwamen samen in het Nivon gebouw in Rotterdam. Nivon is een vereniging van natuurvrienden waar je betaalbaar kunt overnachten midden in de natuur op kampeerterreinen of in huizen. Mijn ouders namen ons daar geregeld mee naartoe en ik heb dat altijd als heel gezellig ervaren. Wij hebben onze kinderen daar ook mee naartoe genomen en zelfs in Italië bleken deze huizen te bestaan. Echter, dit huis staat midden in Rotterdam waar de natuur ver te zoeken is. Maar misschien hanteer ik een andere definitie van natuur, want het was allemaal wél heel basic: koffie uit kannen, stoelen en tafels die vooral heel duurzaam zijn en gewoon een stukje zeep en een handdoek bij de WC’s. Geen gezeik, zullen we maar zeggen en daar word ik gelukkig van. De middag werd ingeleid met mededelingen van het bestuur en al gauw kreeg ik het woord. Ik bleek aangekondigd te zijn als hoofdspreker en ik had vooraf de indruk gekregen dat ze mij liever een uur dan drie kwartier aan het woord lieten. Het werd een aangename ervaring, de mensen waren ervaren en geïnteresseerd en er bleek ook een Serviër aanwezig te zijn die vlakbij de brug in Novi Sad had gewoond die ik op de foto liet zien. In de pauze praatte hij mij bij over zijn ervaringen met Servië en de korte pitches over de andere fietstochten die volgden waren erg leuk om te horen. Wat een enthousiasme. Toen ik na de borrel moe maar voldaan op mijn vouwfiets door Rotterdam reed, had ik de onbedwingbare behoefte om een Oosterse maaltijd te scoren. Ik kwam terecht in een druk bezocht Chinees/Surinaams/Javaans eethuis die je bij ons boven, in de natuur, minder snel aantreft. Ook daar bleek het concept heel basic: jij bestelt eten, zij komen het brengen en jij betaalt. Wederom geen gezeik. Ik zat aan een grote ronde tafel met meerdere disgenoten en genoot van het geroezemoes om mij heen en de kleurrijke personages die binnen en buiten te bewonderen waren. In de trein terug besloot ik dat mijn missie was geslaagd en heb ik mij verdiept in een boek over een fietstocht door Japan. Deze schrijver zou ik graag een keer horen vertellen over zijn ervaringen, maar dan moet ik vermoedelijk niet bij de Europa- maar bij de Wereldfietser zijn. Dat is een aparte vereniging die, zo begreep ik gisteren, steeds meer met elkaar samenwerken en beide ongeveer vierduizend leden hebben. Hoe individueel die fietsers misschien ook lijken, het is bemoedigend dat ze elkaar toch opzoeken en nodig blijken te hebben voor nieuwe avonturen en verhalen. Dat koesteren we.                               

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is mijn 94^e blog. Over een maand verschijnt de 95^e. Omdat het kan. Ook aanmelden kan. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/

Toen ik de beelden van Trump en Zelenski zag, kreeg ik het benauwd en begon mijn hart sneller te kloppen. Hoe Zelenski’s oren op een vernederende manier werden gewassen en hoe hij probeerde een reactie te geven zonder daar echt de gelegenheid voor te krijgen. Het deed mij denken aan lang geleden, toen ik een keer op een politiebureau in Antwerpen verzeild raakte en op een intimiderende manier werd ondervraagd. Ik zal u de details besparen, maar vond dat ik in mijn recht stond en dat vond de rechter later ook, maar op dat moment kreeg ik amper de gelegenheid iets te zeggen. Des te meer respect had ik voor Zelenski die op een rustige manier zijn punt probeerde te maken. Enige tijd geleden kwam ik een gedicht tegen dat de tijdgeest wat mij betreft goed verwoordt, maar misschien ook wel tijdloos is.

Zie eens hoe doelmatig nog steeds,

hoe goed in vorm

in onze eeuw de haat is.

Hoe moeiteloos hij hoge hindernissen neemt.

Hoe makkelijk hij springt, zijn prooi bereikt.

(…)

Laten we het eerlijk toegeven:

hij weet wat schoonheid is.

Schitterend is zijn vuurgloed in de zwarte nacht.

Prachtig zijn zijn rokende explosies in de roze dageraad.

Ruïnes kun je moeilijk hun pathos ontzeggen,

noch kun je de grove humor loochenen

van de zuil die er kaarsrecht bovenuit steekt.

Hij is een meester in het contrast

tussen gedonder en stilte,

tussen rood bloed en witte sneeuw.

En wat hem boven alles nooit verveelt:

het motief van de propere beul

die boven zijn besmeurde slachtoffer oprijst.

(…)

Gedeelte uit het gedicht Haat van Wisława Szymborska [1923-2012]. Uit de bundel ‘Einde en begin’ verzamelde gedichten uit 1999, uit het Pools vertaald door Gerard Rasch.

Daarom sta ik nóg meer te trappelen om de actie, waarbij ik een verhaal over oorlog en fietsen wil vertellen in mijn boek Dwars door de Donaudelta, te laten slagen. Via het platform https://www.geef.nl/nl/mijn-profiel/acties kunnen lezers dit steunen en daarmee ook Artsen zonder Grenzen in Oekraïne.

En nu we dan toch bezig zijn met kreunen en steunen, maak ik graag van de gelegenheid gebruik om een rhapsody te laten horen die, als ik het goed beluister, toch enige hoop biedt in de afloop van dit avontuur. Om symbolisch de winter mee af te sluiten, hierbij de Dumka-Shumka van de Oekraïnse Mykola Lysenko: https://www.youtube.com/watch?v=Wf-jMZdd6Hk

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is mijn 93^e blog. Over een maand verschijnt de 94^e. Omdat het kan. Ook aanmelden kan. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/

Toen ik op 1 januari wakker werd en mijn ogen nog eens goed uitwreef, bleek het toch echt waar te zijn: de oorlog duurt nog steeds voort. En dan heb ik het niet over Gaza of Syrië of over de oorlog die ik voer met de muizen hier op zolder. Die oorlog is overigens nog niet eens zo eenvoudig, telkens blijken er toch weer muizen achter de plinten vandaan te komen die mij vragen of er ook óude kaas is. Nee, het gaat mij over de oorlog veel dichterbij, in Oekraïne, die straks, op 24 februari, alweer drie jaar woedt. Gelukkig gaat Trump hier snel een einde aan maken, maar dan nog zitten ze daar met de brokken. De ene oorlog is de andere niet en ik weet niet hoe het komt, maar op één of andere manier maak ik mij veel bozer over wat er in Oekraïne gebeurt dan in andere delen van de wereld. Ik ben er nooit geweest, ik heb er ook geen vrienden, maar het spreekt tot mijn verbeelding. Ik had wel plannen om er naartoe te fietsen toen ik de tocht naar de Zwarte Zee maakte in 2023. In plaats van door te fietsen van de Zwarte Zee naar Odessa heb ik die plannen moeten bijstellen en ben ik in Constanta geëindigd. Misschien dat deze onrechtvaardigheid mij zo boos heeft gemaakt? Dat ik niet eens op de fiets naar Odessa kon omdat meneer Poetin zo nodig een oorlog moest beginnen? Zo heeft hij kans gezien ook mijn vrijheid in te perken. En als we niet oppassen komt hij via Slowakije, Tsjechië en Duitsland ook aan onze poorten morrelen, alle grenscontroles ten spijt.

Die onrechtvaardigheid heeft mij gemotiveerd een crowdfundingsactie te starten, waarbij een deel van de opbrengst is bedoeld om mijn boek over deze fietsroute uitgegeven te krijgen en een deel voor Artsen zonder Grenzen in Oekraïne. Zij bieden daar medische en psychologische zorg. Zo snijdt het mes aan twee kanten, zeg ik dan maar optimistisch en hoop ik op mijn manier toch een klein steentje bij te dragen.

Toen ik mijn eigen scherven op 1 januari opruimde en in de glasbak deponeerde, kon ik daarna lekker doorgaan met mijn leven. Koffie drinken, muizen vangen, een wandeling maken door het winderige Friese landschap. En kijken naar de prachtige documentaire ‘The Zelensky Story’ dat een grandioos en persoonlijk inkijkje geeft in het leven van deze president en zijn vrouw Olena. De moed die zij tonen door in Oekraïne te blijven en op die manier ook de manschappen te blijven motiveren, vind ik erg indrukwekkend. Dit land verdient onze steun.

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is mijn 92^e blog. Over een maand verschijnt de 93^e. Omdat het kan. Ook aanmelden kan. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/

Onlangs kreeg ik de tip om het boek Kaas te lezen van Willem Elsschot. Voor een paar euro kon ik het op de kop tikken in een tweedehands boekhandeltje op Terschelling. Het boek is bijna honderd jaar geleden geschreven en verhaalt over een man die hogerop wil komen in het leven, zich ziek meldt op kantoor en een agentschap begint in Edammer kazen. Hij is dan ZZP-er avant la lettre en houdt zich met alle aspecten van het ondernemerschap bezig, behalve met de verkoop. Hij zorgt voor een mooi bureau, geschikt briefpapier en een grote kelder om de kaas in op te slaan. Zijn hele gezin werkt mee om de onderneming tot een succes te maken en ook zijn broer komt geregeld langs om te horen hoeveel kazen er inmiddels verkocht zijn.

Hij gebruikt weinig grote woorden en juist daarom komt het des te krachtiger over. Bovendien is het boek doortrokken van melancholie en humor en daarmee raakt hij een gevoelige snaar zo aan het eind van het jaar. Want waarom toch al dat ploeteren en zwoegen, enkel en alleen om te stijgen op de sociale ladder? Alles is ijdelheid, zou je kunnen concluderen, wat overigens weer uit een ander boek komt.

Het thema van het boek doet mij denken aan een gesprek dat ik onlangs voerde met mijn uitgever over mijn nieuw uit te geven boek in 2025. Afgelopen jaar heb ik mij ontfermd over de inhoud, de indeling in hoofdstukken, het thema en het plot. En ook de vormgeving is een belangrijk aandachtspunt. Het boek verhaalt over een fietstocht van Boedapest tot aan de Zwarte Zee, langs de Donau en door Hongarije, Kroatië, Servië en Roemenië. De sporen van de oorlogen en dictators in die gebieden zijn nog niet weggevaagd of nieuwe dienen zich al aan. En nu blijkt dat ik mij niet alleen met schrijven moet bezighouden, maar ook met de (voor)verkoop van het boek. Dáár had ik geen rekening mee gehouden. Of we wat geld bij elkaar kunnen scharrelen om de drukpersen te laten draaien? Er ligt een geheel nieuwe uitdaging op mij te wachten.

In tegenstelling tot de hoofdpersoon houd ik wél van Kaas. En liefde voor Kaas lijkt mij in dit geval een belangrijke voorwaarde om in welke missie dan ook te slagen. Of zoals Freek de Jonge in zijn kersttoespraak aangaf, moet Hoop niet gestut zijn door Lef en Trots, zoals dat is verwoord in het hoofdlijnenakkoord, maar door twee andere grootheden die ik maar met moeite kan uitspreken, maar wat misschien wel de reden is geweest dat ik de tip kreeg om Kaas te lezen.

Ik wens iedereen een mooi uiteinde toe met veel Kaas. En hoe het afloopt hoort u volgend jaar.

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO

Dit is mijn 91^e blog. Over een maand verschijnt de 92^e. Omdat het kan. Ook aanmelden kan. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/