Onze pruimenboom is weg. Hij is bezweken onder z’n eigen vruchten.
Het was een mooie, oude pruimenboom die, naarmate hij ouder werd, steeds meer vruchten leek te geven. Het was de enige oude boom die nog op de camping stond. Zo noemen we het graslandje waar de pruimenboom stond. We wisten dat de boom was aangetast door een zwam en zagen zelfs een scheur in de stam waarin iets ondefinieerbaars groeide. Maar daar maakten we ons niet druk over. Zolang een boom pruimen produceert, hoor je ons niet klagen.
Tot we op een avond thuiskwamen en zagen dat één helft van de boom was omgeknakt. Het gevallen deel lag met de kruin in het gras en hing nog half aan de stam. De jonge pruimen zagen er prima uit en we besloten af te wachten. Misschien zouden de pruimen gewoon doorgroeien. Sterker nog, we zagen er wel voordelen in. We konden er nu gemakkelijk bij. Bovendien stond de andere helft nog overeind en met de voorraad jam van voorgaande jaren was enige productievermindering geen probleem.
De pruimen groeiden gestaag door. We hadden ons er al bij neergelegd dat we na de oogst de gespleten tak zouden afzagen, zodat de overgebleven helft nog jaren verder kon. Maar dat bleek buiten de boom gerekend.
Op een avond lag ook de tweede helft in het gras. Toen bekroop mij toch een licht schuldgevoel. Hadden we de boom wat ondersteuning moeten bieden? Je ziet dat wel eens bij oude bomen in parken. Misschien hadden wij ons minder als bewonderaars en meer als mantelzorgers moeten opstellen.
Toen kwam de pruimentijd.
De boom bleek werkelijk alles uit de kast te hebben gehaald. Alsof hij zijn naderende einde had zien aankomen en nog één keer wilde laten zien waartoe hij in staat was. De takken hingen vol, met een overvloed die bijna beschamend was. We vulden potten, vriezers en alles wat maar enigszins dienst kon doen als tijdelijke opslag. Een boom die op sterven lag, had zich nog één keer voortgeplant alsof zijn leven ervan afhing.
Misschien was dat ook zo. Het gewicht van de pruimen heeft de boom, ironisch genoeg, de das omgedaan. Wat rest is de stam van een meter hoog. Daar hebben we een mooie gevulde bloempot op gezet. Een waardig monument voor wat ooit was.
Maar Iedere keer als we thuiskomen, zien we vooral de boom die er niet meer is.
Volgend jaar planten we een nieuwe pruimenboom.
Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO
Dit is mijn 112e blog. Over een maand verschijnt de 113e. Omdat het kan. Aanmelden kan ook. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/