Ik had een koffer nodig. Voor een vliegreis. Rugzakken genoeg, fietstassen in overvloed, maar een koffer ontbrak. Ooit had ik er een, maar die is gesneuveld bij de laatste verhuizing. Want wanneer heb je zo’n ding nou nodig? Daarom. Ik reed naar een kringloopwinkel in een naburig dorp. Kringloopwinkels heb je in diverse soorten en maten. Als er ‘vintage’ op de gevel staat dan word ik argwanend. Dan weet je dat iemand winst heeft geroken. Mijn winkel bevindt zich aan de andere kant van het spectrum: veel spullen, weinig pretentie. Je struikelt er bijna over, ook al staat alles keurig in kastjes en rekken. Ik nam de trap naar boven en na een omweg door de kleding vond ik een hoekje met tassen en koffers. Grote koffers, kleine koffers, harde en zacht, maar ze hadden allemaal één ding gemeen: lelijk. Nou ben ik niet snel onder de indruk van koffers, maar deze collectie had iets ontmoedigends. Ik vermande mij en pakte een viertal koffers uit de kasten om te vergelijken. Ik legde ze neer, controleerde de wielen en het handvat waarmee je, zo stelde ik mij voor, door de luchthaven zou paraderen. Eén koffer viel direct af: het handvat gaf geen krimp. Een andere vond ik bij nader inzien toch te klein. Bleven er twee over. De minst onaantrekkelijke kreeg ik niet open: een cijferslot. Ik probeerde 0-0-0 en 9-9-9, zonder succes. Ik liep naar beneden in de ijdele hoop dat ze misschien de code zouden hebben. De man achter de toonbank kon mij helaas niet helpen, “nee meneer”, zo zei hij opgewekt, “als de code er niet bij staat dan hebben wij hem niet. U kunt wel alle combinaties proberen, hij moet een keer opengaan”. Een grotere afstand tot de arbeidsmarkt kon ik mij niet voorstellen, maar hij had wel gelijk. Ik liep weer terug naar boven en zette ook deze koffer terug in de kast. Op de laatste koffer bleek een sticker met drie cijfers te zitten en verdomd, het cijfer klopte. Wat een ruimte daarbinnen! Mijn hele schoenenverzameling kon mee, een geruststellende gedachte. Er zaten ook elastieken aan vastgemaakt om alles netjes op zijn plaats te houden als ze er op de luchthaven mee gaan gooien. Als een echte reiziger liep ik met de koffer naar beneden en de man achter de kassa keek en noemde een vriendelijk bedrag. Toen ik m’n portemonnee pakte begon hij formulieren in te vullen en kruisjes te zetten met een ernst die het moment gewicht gaf. “Nou meneer, u kunt er weer lekker tegenaan”. Ook daar viel weinig tegenin te brengen.
Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO
Dit is mijn 106e blog. Over een maand verschijnt de 107e. Omdat het kan. Aanmelden kan ook. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/
Leuk verhaal, maar als nieuwsgierig mens had ik nog wel graag een foto gezien bij de uiteindelijke keuze.
Goed bezig Jan! Ook iets om oude fietstassen, rugzakken en fietsen naartoe te brengen, als heimwee en herinnering er geen stokje voor steekt …