Gisteren sloeg ik het boek dicht. Uit. De biografie van Madelaine Albright, minister van Buitenlandse zaken van de Verenigde Staten van 1997 tot 2001, onder president Clinton. Een fascinerende vrouw en met dit boek doet ze haar naam eer aan. Een boek om met enige weemoed te lezen. Albright had een bijzondere band met Vaclav Havel, mede omdat ze in Tsjechoslowakije was geboren.
Wat het boek zo boeiend maakt, is dat je met terugwerkende kracht de geschiedenis induikt, bekeken door haar ogen. Niet alleen de wereldproblemen passeren de revue, ook haar visie daarop en haar missie om de democratie over de wereld te verspreiden. Dat zou meer bijdragen aan de gezondheid van de mensheid dan alle medische doorbraken bij elkaar, was haar overtuiging.
Op buitenlandse reizen droeg ze steevast een broche. Het begon met een spontane reactie op een van haar broches, het groeide uit tot haar persoonlijke handelsmerk. Met haar keuze voor een broche liet ze subtiel iets zien van haar humeur, de Amerikaanse bedoelingen of de sfeer van een diplomatieke ontmoeting. Zo droeg ze eens een grote broche in de vorm van een insect (bug) om de Russen te laten weten dat ze op de hoogte was van de afluisterapparatuur die ze bij een eerdere ontmoeting hadden geplaatst. Een bug betekent in het Engels immers zowel insect als afluisterapparatuur.
In een week met onderhandelingen tussen de Palestijnen en Israëliërs nam ze Yasser Arafat in het weekend mee naar haar boerderij in Virginia. Eén van haar kleinkinderen, dat daar ook logeerde, barstte bij het zien van Arafat plotseling in huilen uit. Albright schaamde zich daarvoor. Ik moest denken aan onze zoon, die op jonge leeftijd in de lobby van een hotel plotseling oog in oog kwam te staan met een lilliputter. Huilend klampte hij zich vast aan mijn benen. Ik probeerde met wat onhandige gebaren aan de man duidelijk te maken dat ik er niks van begreep.
In het laatste hoofdstuk Hadden we maar wereld genoeg, en tijd blikt Albright terug op die turbulente periode. Zowel successen als gemiste kansen en conflicten die niet naar tevredenheid werden opgelost, komen voorbij. Het hoofdstuk laat zien hoe beperkt zelfs de invloed van een machtige minister kan zijn. Tegelijkertijd geeft ze toe dat ze het moeilijk vindt om haar werk los te laten. ‘Het lezen van de krant wordt een passieve en geen actieve ervaring, het verschil tussen een toneelstuk zien en erin spelen’, schrijft ze. Daar zit misschien wel de weemoed van het hele boek. Albright had jarenlang meegespeeld op het wereldtoneel. Nu moest ze vanaf de zijlijn toekijken hoe het stuk verderging, zonder dat ze de tekst nog kon veranderen. Shakespeare zei het al: All the world’s a stage, and all the men and women merely players.

Uit: 1000 PINGUÏNS Door: WASCO
Dit is mijn 113e blog. Over een maand verschijnt de 114e. Omdat het kan. Aanmelden kan ook. Schrijf je in op de E-mail nieuwsbrief. Zie https://janfossen.nl/
Mooie blog… dank je wel!
Kort, maar een mooie uiteenzetting wie zij was. Volgens mij is zij enkel jaren geleden overleden.
Interessant boek, moet ik misschien ook maar eens lezen.